Μία ώρα και εννέα λεπτά μουσικής. Μουσική φόρμα δεν υπάρχει, πλησιάζει αυτές του post-rock, αλλά πλησιάζει και μερικές χιλιάδες ακόμα οπότε ας δώσουμε μια κλωτσιά στην ταμπελοφιλοσοφία. Προσωπικα, μόνο ψεγάδι η παραγωγή. Άλλά:
Το θέμα είναι: ανυπόκριτος πειραματισμός, χαίρεσαι να ακούς.
Το θέμα είναι: ωραίες κιθάρες, έξυπνα τοποθετημένες μεταξύ των πραγματικά πολλών ήχων.
Το θέμα είναι: μακροσκελής ανάπτυξη των συνθέσεων χωρίς να κουράζεσαι.
Το θέμα είναι: ο καλύτερος ελληνικός δίσκος για το 2012.
###
So far
09: Adolf Plays the Jazz - Form Follows Function
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου