Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Stories from the past - To Αλφάβητο των 00's



Η δεκαετία του δέκα. The 10’s. Πως να το κοιτάξεις; Όπως θες. Και ότι και να κάνεις ακούγεται άσχημο. Shit happens. Θα ζήσουμε και με αυτό. Όμως, πάντα υπάρχει ένα όμως. Πίσω μας λοιπόν αφήνουμε μια δεαετία καλαίσθητη. Όχι στα συμβάντα, αλλά στο βιογραφικό της πριν αναλάβει δουλειά. Κι εννοώ: 1)Η δεκαετία που ξεκίνησε μια καινούρια χιλιετία και κατ’ επέκταση έναν καινούριο αιώνα. Δεν είναι και άσχημα. 2)Οριοθέτησε με το όνομα της τον χαρακτήρα της. The Zeros. 00’s. Δηλαδή ένα νέο ξεκίνημα (ή πισωγύρισμα;). Τι μας άφησε τελικά; Ground zero στη Νέα Υόρκη μετά την 11η Σεπτεμβρίου και μερικές χιλιάδες νεκρούς. Τρομοκρατία και τρομολαγνία. Επιθέσεις επί επιθέσεων. Καχυποψία. Απειλές. Νέοι πόλεμοι στο όνομα της δημοκρατίας και νέοι νεκροί στο όνομα της ελευθερίας. 
Μας άφησε μια ελληνική Ολυμπιάδα πετυχημένη για ένα μήνα, λοιδωρούμενη ελέω ντόπας για άλλον ένα, καταδικασμένη στην αποτυχία για μια ζωή (βλέπε Ολυμπιακά Ακίνητα κλπ). Και όχι μόνο. Περιβαλλοντικές ανησυχίες. Μόδα είναι θα περάσει! Πράσινη ανάπτυξη, οικολογική επένδυση, ευαοσθησίες, έγνοιες, παιδεία για να είμαστε καλά. Καλά είσαι! Χμ, μάλλον για μουσική περιμένετε να διαβάσετε. Lets go.
Δεκαετία παράξενη. Και για να είμαι και λίγο mainstream ας την πάρουμε με την σειρά και δη αλφαβητικά. Με την δικιά μου σκοπιά βέβαια. Από το Α στο Z μιας και τα περισσότερα είναι αγγλόφωνα.

A-rcade Fire. Η μπάντα που έβγαλε το σημαντικότερο κι επιδραστικότερο άλμπουμ της δεκαετίας ακριβώς στην μέση της. Το Funeral, Δεκέμβρης 2004. Έκοψε στα δύο τα 00’s και ανέλαβε τον ρόλο του Ok Computer της δεκαετίας. Ορόσημο. Μέσα στο 2010 περιμένουμε τρίτο άλμπουμ. Ιωβ, μάθε μας πως να περιμένουμε.

Β-ack to black. Το άλμπουμ που μας έφερε την νεο-soul μόδα με Duffy και σία, την αυτοκαταστροφική φιγούρα της Amy Winehouse με την φωνάρα της και έντεκα πραγματικά καλά κομμάτια. Αν δεν πεθάνει σε κανένα στενό, περιμένουμε επίσης άλμπουμ στο 2010.

C-overs. Διασκευές πάνω σε διασκευές, διασκευές τριών κομματιών σε ένα, ένα κομμάτι που κάθε 30’’ διασκευάζει ένα ολόκληρο άλμπουμ και πάει λέγοντας. Η μάστιγα της δεκαετίας, η αηδία του αιώνα. Ειδικά στην Ελλάδα η λίστα είναι τεράστια. Σκυλοποπ REM; Ουστ!

D-amon Albarn. Τέλος οι Blur, επιτέλους μόνος, Μακριά από τον Coxon! Οι Gorillaz έκαναν εμπορική θραύση με την καρτουνίστικη εμφάνιση τους, από ήχους έβαλε μέσα ότι cool-as-fuck είχε και δεν είχε, βρώμικα beat, στα G και B-Sides τους βρίσκεις από μπουκωμένη dub μέχρι οργισμένα διαμαντάκια και σαν να μην έφτανε αυτό με τους super-band The good, the bad and the queen μας έστειλε αδιάβαστους. Respect Damon!

E-λληνική σκηνή. Υπάρχει; Δεν υπάρχει; Πέθανε; Αναγεννιέται; Αυτά τα ερωτήματα τα αφήνουμε για άλλους. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει δημιουργήσει με την μπάντα του ένα ζωντανό χαρμάνι ήχων, ο Αγγελάκας το πάει όπου θέλει κάθε φορά, ο Παυλίδης ηρέμησε, ωρίμασε και έχει να δώσει, οι Κερκυραίοι Κόρε Ύδρο μας έμαθαν πως υπάρχει άμεσος στίχος στα ελληνικά χωρίς να γίνεται φτηνός (και με σούπερ ήχο) και οι αγγλόφωνες μπάντες είναι ακομπλεξάριστες και ανοιχτόμυαλες. Sleepin Pillow, Night On Earth, 2L8 απλά για να αναφέρω μερικές από τις κορυφαίες. Καλά πάμε.

F-leet Foxes. Δεν έχω λόγια. Το πιο όμορφο μελωδικό άλμπουμ. Ηate it or love it, έδωσε μελωδίες παραμυθένιες, ήχους και πολυφωνίες ξωτικών, ακόμα και το Ep τους είναι υπέροχο, ετοιμάζουν δίσκο στο 2010 και δεν μπορώ να περιμένω καθόλου. Α, κατάγονται από το Seattle και τους κυκλοφορεί η Sub Pop (ναι αυτή που είχε τους Nirvana). What the fuck;!

G-rizzly Bear. Καθαρά Zeros μπάντα, ξεκίνησε σαν solo project αλλά εξελίχθηκε σε μουσικό καρέ. Πολυοργανίστες, παραγωγός ο μπασίστας, φωνητικά όλοι, όργανα και ηλεκτρονικοί ήχοι. Κι αν οι πολυφωνίες θέλουν τεχνική αρτιότητα για την μουσική τι να πεις; Δεν πάνε από το ένα είδος στο άλλο, τα έχουν όλα μαζί. Οργανωμένο έγκλημα με το Veckatimest (2009) να είναι το magnum opus τους. Σπουδαίοι.

H-oly Fuck. Δεν χρειάζεται πάνω από ένα άλμπουμ με τον λιτό τίτλο “LP” για να σου κάνουν το μυαλό κιμά. Το moto στο myspace τους τα λέει όλα. Find something in the trash. Plug it in. Ω, ναι.

I-nterpol. Ο Ian Curtis είναι ζωντανός αλλά έχει γεννηθεί στην Νέα Υόρκη. Κιθάρες καταιγιστικές, μια φωνή που σε ανατριχιάζει, ίσως φταίνε και οι μνήμες από Joy Division, οι στίχοι σε τσακίζουν, χορεύεις και μεθάς ή μεθάς και χορεύεις; Δεν έχει σημασία. Μεγάλη μπάντα, με πτωτική πορεία όμως.

J-osh Homme. Δεν είμαι του συναφιού, το ξεκαθαρίζω. Αλλά ο τύπος πήρε τόσα ναρκωτικά και έβγαλε τόσο μουσικό χρυσό με τους KYUSS και τους QOTSA, που κάποια στιγμή περιμένεις να καεί τελείως ή να κυριλέψει και να ξενερώσεις. Τίποτα από τα δύο. Songs for the deaf για την πλάκα του, αλμπουμάρα των Zeros, Eagles of Death Metal, ένα κάρο side-projects, guest συμμετοχές όπου θέλετε και για επιδόρπιο στο τέλος Them Crooked Vultures. Πως είπατε;

K-ρίση, με πιάνει κρίση. Και με λένε μουσική βιομηχανία. Το internet και το file sharing τους έπιασαν αδιάβαστους και πλέον θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά τους. Ανακάλυψαν αργά ότι τα λεφτά πρέπει να βγαίνουν από τα live και η μουσική να πουλιέται φτηνά, τώρα εξαγοράζει η μία την άλλη και ο κώλος τους πήρε φωτιά. Έβγαλαν τα μάτια τους μόνοι τους. Πίτσες και μπύρες και παρακολουθούμε.

L-ateralus. Κρυμένοι πανάρχαιοι συμβολισμοί στις αλλαγές ρυθμών στα τύμπανα του Danny Carey; Ακριβώς 25% συμμετοχή κάθε μέλους στα άλμπουμ; Έχουν το πιο ευφυές-έξυπνο fan-base; Είναι πατημένα τα φωνητικά του Maynard ή είναι ο άνθρωπος χορωδία; Δεν έχει σημασία. Οι Tool μπήκαν με το Lateralus σε ακόμη πιο δύσβατα μονοπάτια αλλά περπάτησαν τόσο μαεστρικά και ανάλαφρα που έγιναν γνωστοί και στην Έφη Θώδη. Μάγκες. Και δισκάρα.

M-ike Patton. Δύο Soundtrack (A perfect place, Crank 2), μία μπάντα (Tomahawk) με φτερά πολέμου στο κεφάλι, άλλη μία μπάντα (Fantomas) με εκλεπτυσμένους μεταλλικούς ήχους και για σβήσιμο το πολυσυλλεκτικό του ξεσπασμα με τους Peeping Tom. Α ναι. Έκανε και τις φωνές τον τεράτων στο I am Legend με τον Will Smith. Ψυχάκιας!

N-inja Tune. Τι κι αν δημιουργήθηκε το 1993; Τα Zeros την έβαλαν για τα καλά στο κόλπο, ο κατάλογος της μεγάλωσε επικίνδυνα αλλά όλα πηγαίνουν μια χαρά. Ο Amon Tobin γίγαντώθηκε σαν όνομα, οι Cinematic Orchestra είναι μια post everything μπάντα, βάλτε μαζί Bonobo, Μr Scruff, Kid Koala, Roots Manuva και ένα από τα πλέον πληθωρικά labels συνεχίζει ακάθεκτο στα 10’s.

 O-f Montreal. Η μεγαλύτερη υπερβολή της παρούσης λίστας. Αυτοί οι τύποι σε μια υποτιθέμενη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ, μάλλον δεν πιάνουν ούτε κατοστάδα. Αλλά στα καλύτερα κομμάτια; Εδώ είμαστε. Το “The past is a grotesque animal” ξεχωρίζει σαν την μύγα μες στο γάλα, είναι προσωπικό αλλά εξωστρεφές, σε ξεγυμνώνει, σε ψυχαναγκάζει σε αυτοκριτική, σε ταξιδεύει με την κολλημένη αλλά συνεχώς εξελισσόμενη μελώδία του, βόμβος στο βάθος, οργισμένη ερμηνεία και δώδεκα λεπτά που δεν θες να περάσουν ποτέ. Εντάξει μωρέ, υπάρχει και το repeat.

P-ost-Punk Revival. Σιγά-σιγά μας πήρατε τα αυτιά. Για μια περίοδο ότι κυκλοφορούσε ήταν post-punk. Οι garage Strokes, με τους beat-άτους Bravery και τους ωμούς Arctic Monkeys. Οι βρετανίλες Kaiser Chiefs και Franz Ferdinand με τους αμερικανάδες Interpol. Παρακαλώ τον τραγικό μουσικό τύπο να δείξει έλεος. Το hype έχει και τα όρια του. Ευτυχώς γλυτώσαμε (όχι από τις μπάντες αλλά) από τους γραφιάδες που τους σηκώθηκε (ξέρετε τι) και μόνο στην ιδέα ότι ζούνε και αυτοί (οι δύσμοιροι) ένα μουσικό κίνημα. Βλάκες!

Q-uebec. Ο Καναδάς έχει πρωτεύουσα την Οττάβα και μεγαλύτερη πόλη το Τορόντο και το πόσο καλή και ετερόκλητη μουσική βγαίνει από τους Καναδούς είναι πλέον γνωστό. Παρόλα αυτά, η πρωτεύουσα του Quebec, Montreal, έβαλε τα γυαλιά στους πρωτευουσιάνους και από τα μόλις δύο εκατομμύρια πληθυσμού του, έχουν ξεπηδήσει μέσα στην δεκαετία (και όχι μόνο) ένας σκασμός από μπάντες. Τσουχτερό κρύο και διγλωσσία (αγγλικά – γαλλικά), έχουν οδηγήσει τον κόσμο στην έκφραση μέσα από κάθε λογής τέχνη, με την μουσική να έχει την τιμητική της. Το Post-Rock στην ουσία εκεί μεγάλωσε, όλοι οι ήχοι είναι εν δυνάμει εργαλεία όλων των ειδών, δεν υπάρχουν κολλήματα. Η λίστα είναι ατελείωτη, αν σκοτώσουμε τον Bryan Adams θα είναι και αψεγάδιαστη!

R-adiohead. Στα 90’s ξέσπασαν στις κιθάρες τους και στα 00’s είπαν να πειραματιστούν περισσότερο και με ψηφιακούς ήχους. Με το Kid A μπροστάρη και αριστούργημα (όχι και καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας όμως ρε ελιτίστικο Pitchfork), με το Amnesiac και το Hail to the thief να διχάζουν και το In Rainbows (τζάμπα αλλά στα 128 kbps,μεγάλο μείον) να φέρνει μετασεισμικές δονήσεις στην παραπαίουσα βιομηχανία (και να πουλιέται μετά πανάκριβα σε box set βέβαια). Όπως και να έχει οι Radiohead είναι εδώ, ο ήχος τους αλλάζει, τα μυαλά τους γυρίζουν σε υψηλές στροφές και όλοι ασχολούνται ακόμα μαζί τους. Αυτοί βέβαια έχουν γράψει ήδη την ιστορία τους. Ή μήπως όχι; Όγδοο άλμπουμ μέσα στο 2010. Αναμείνατε..

S-corpions και λοιποί δεινόσαυροι (πλην ελαχίστων που ιδρώνουν λεβέντικα την φανέλα μέχρι σήμερα). Οι τιμές στην Ελλάδα για κάτι τέτοιους είναι πολλαπλάσιες από τις ευρωπαικές πόλεις, παίζουν στην κυριολεξία όπου βρουν διοργανωτή και η Γη της Επαγγελίας λέγεται Ελλάδα. Φάγανε τον τόπο οι τύποι! Βέβαια κάποιος θα ισχυριστεί ότι τέτοιοι είμαστε και αυτές είναι οι συναυλίες που έχουν κόσμο. Ναι, και; Ουστ συνταξιούχοι της δεκάρας!

T-ags. Ετικέτες. Ταμπέλες. Ταμπελοφιλοσοφία και ταμπελοφιλόσοφοι. Με τον χρόνο οι μουσικές αλληλοκαλύπτονται και δανείζονται στοιχεία η μία από την άλλη. Όταν αυτές οι αλλαγές γεννάνε κάποιον ήχο που στηρίζεται από πολλές και καλές μπάντες αναγκάζεσαι να του δώσεις ένα όνομα. Αυτό είναι λογικό. Όταν όμως βγάλει 30 υποκατηγορίες για την indie pop και όλα αυτά είναι ταμπέλες για 20 μπάντες, τότε εξκιουζέ μουά μεσιέ αλλά είσαι λίγο τενεκές ξεγάνωτος ή γράφεις σε μουσικό περιοδικό και δεν έχεις τι να κάνεις. Ξεκόλλα. Έγινες μάστιγα.

U-Tube. Και πάλι εξκιουζέ μουά, αλλά το "Y" ήταν πιασμένο. Άπειρες ώρες καψίματος (μην το αρνιέσαι..) αλλά δεν είναι για να ακούς συστηματικά μουσική. Οι κύριοι του μεγαλύτερου online video site στον πλανήτη δεν τα πήγαν κι άσχημα. Με τον χαρακτήρα του αναλώσιμου που αποκτά όλο και περισσότερο η μουσική, κατέκτησαν το διαδίκτυο. Στην κυριότητα της Google (ποιας άλλης;) εδώ και μερικά χρόνια, άπειρα κλικ και uploads κάθε μέρα και βρίσκεις από την γιαγιά του γείτονα που πλέκει στην βεράντα μέχρι το καινούριο κλιπ της Madonna. Ελλεινή ποιότητα ήχου (64kbps και 96kbps στο HQ) αλλά κανείς δεν παραπονιέται. Πάρε κόσμε...

V-inyl. Ναι το βινύλιο είναι ξανά στην επικαιρότητα! Τρία εκατομμύρια δίσκοι μέσα στο 2008, αριθμός που είχε να εμφανιστεί πάνω από δέκα χρόνια, όλο και αυξανόμενος αριθμός κυκλοφοριών (ειδικά στην indie-alternative και electro σκηνή) και ξαφνικά ο κόσμος ψάχνει για ενισχυτές και πικαπ. Καλώς το λοιπόν!

W-aits, Tom. Τι λέμε τώρα; Πλένουμε χέρια και πληκτρολόγιο. Alice, Blood Money, Orphans.., Real Gone (με σειρά προτίμησης). Την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, είχαν επίσης κυκλοφορήσει άλμπουμ οι Led Zeppelin, Beatles, Miles Davis και Bob Marley! Τριανταέξι χρόνια μετά, ο Waits είναι ακόμα εμπνευσμένος, ακμαίος και στυλάτος. Respect σε μια από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές φιγούρες των καιρών μας.

X-ploding Plastix. Acid Jazz, breakbeats, groovy electro ήχοι. Οι Νορβηγοί Xploding Plastix είναι ένα από τα πιο ωραία μουσικά δώρα, μιας και μου ήρθαν συστημένοι από φίλο. Δεν κατατάσσονται εύκολα, δεν μας ενδιαφέρει εξ' άλλου. Το Shakedown Shutoff πρέπει να το ακούσετε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ.

Y-eah yeah yeahs. Σχηματίστηκαν στην αυγή της δεκαετίας, άλμπουμ ανά τριετία σταθερά και η Νέα Υόρκη καμαρώνει για άλλη μία φορά. Ο Nick Zimmer και η Karen O είναι το πιο cool δίδυμο, η δισκογραφική τους σταθερότητα είναι μοναδική και η Karen εκτός από φωνάρα είναι εκκεντρική όσο λίγοι. Ας μην σκοτωθούν μεταξύ τους και έχουμε να ακούσουμε πολλά ακόμα.

Υ-oung Folks. Για δες ζήτηση το "Y"! Ένα κομμάτι είναι όλο κι όλο, ένα pop διαμαντάκι μέσα σε πολλά άλλα, όμως μιλάμε για το πιο feel good κομμάτι (κατ' εμέ πάντα), ένα σφύριγμα που κάθε μέρα μπορεί να σε παίρνει από το χέρι στον δρόμο για ακόμα μία όμορφη μέρα (πόση υπερβολή;), ένα απλό αλλά πανέμορφο βίντεο και οι Σουηδοί Peter Bjorn and John μπορούν να χαίρονται για ένα από τα λίγα πραγματικά καλά κομμάτια τους. Έτσι απλά..

Τι θα μπορούσε να υπάρχει στο τέλος; Ας γίνουμε κοινότοποι, ας βουτήξουμε στα κλισέ:

Z-eros. Ο πρώτος αριθμός ξεκινάει από το τελευταίο γράμμα. Βολεύει για εύκολους εντυπωσιασμούς, αλλά η δεκαετία αυτή έκανε κι ένα καλό. Μας έβγαλε από τον ηλίθιο μεσαιωνικό πόλεμο μεταξύ ηλεκτρονικάριων και ροκάδων, ενοποίησε τις μουσικές, ξεφτίλισε κάθε προσπάθεια καλούπωσης, άνοιξε μουσικούς ορίζοντες και μυαλά και ελευθέρωσε την διακίνηση των ήχων. Κλασσικά άλμπουμ βγαίνουν ακόμα και σήμερα, απλά εμείς δεν καθόμαστε να τους δώσουμε τον χρόνο που χρειάζονται για να γίνουν τέτοια. Πότε ακούσατε τελευταία φορά μουσική (χωρίς να κάνετε τίποτα άλλο);

Fin (αναχρονιστικό)

2 σχόλια:

  1. Kalo..alla to xrwma...ti einai (?) prasinaki, gkri (?) ti xrwma einai auto?

    Esi ti dikaiologia exeis gia na mi diavaseis (k na ma8eis apo) auto to to post? (nai einai apo ti diafimisi tou Seat Ibiza)

    Ali8eia twra (really now), auto einai i "Zero" epoxi? A mix of everything..? Ta A-Z sou omws dn einai mixed up, exoun kati pou ta stigmatizei. And I wonder, poso kalo i kako einai to pantrema twn mousikwn katigoreiwn? (Gia to gennima mousikwn katigoreiwn eimai kata) To sxolio mou dn exei roi, opws i skepsi mou gia to ti exoun na perimenoun t'autia mas k to kefali mas apo ti mousiki viomixania. Kati pou 8a perasei apo panw mas k 8a mas xaideuei gia ena mina i kati pou 8a simplirwnei o enas to hum tou allou (kati san atakes apo ta Filarakia)?
    Aloha miike! :)
    PS:teleutaia fora pou akousa mousiki xwris tpt allo itan prin 3 meres, to soundtrack tis tainias "To kokkino violi".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το layout φτιάχτηκε από άλλους και δεν το άλλαξα, τώρα το ψηνω για μετακόμιση στο wordpress που είναι πιο καλά :)

    Εγώ την άποψη μου έγραψα, τι να μάθω από το ποστ!

    Χμ, δεν είναι η zero εποχή, τουλάχιστον όχι απόλυτα. Είναι η πρώτη δεκαετία μέσα από τα δικά μου μάτια, κάτι τελείως υποκειμενικό.. δεν μπορώ να το θέσω γενικά, ο καθένας με ότι θέλει το κεφάλι του! Γι' αυτό και στιγματίζεται η λίστα.. Το πάντρεμα μουσικών είναι καλό και θεμιτό, αρκεί -για μένα- να μη γίνεται ξεπατίκωμα ή κιτς.. με καταλαβαίνεις νομίζω. Από τη μουσική βιομηχανία προσωπικά δεν περιμενω τίποτα, αργοπεθαίνει και δεν φαίνεται να μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό. Εκτός κι αν επιβληθούν οι περίφημοι αυστηροί ιντερνετικοί μπατσονόμοι, θα δούμε!
    Εσύ ατομάρα, δεν είσαι τυπικό δείγμα του πληθυσμού.. δεν λειτουργούν -δυστυχώς- όλοι όπως εσύ. Πιστεύω ότι η μουσική είναι -για τους περισσότερους- πιο αναλώσιμη από ποτέ. Οχι;
    Αλόχα Ειρηνούι! Πολύ χάρηκα που τα είπαμε έστω κι από δω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή